Witaj,
Moje zdanie jest takie, że dzieci z HLHS zasługują na to żeby żyć!!!
Piszesz, że to Twój upragniony synek, że jest pod Twoim sercem, a boisz sie dać mu szansę na życie. On teraz rośnie rozwija się dla Ciebie a Ty płaczesz, denerwujesz się.
Skłamałabym gdybym napisała, że się nie martwię o moją córkę bo jak najbardziej myślę np. o najbliższej operacji i o tym co będzie dalej, jak się potoczy jej życie, nie myślę tylko i wyłącznie o jej zdrowiu ale i o tym kim będzie, na co ją zapisać, czy uda mi się wychwycić „rzeczy” które sprawiają jej przyjemność i wten sposób pomóc rozwijać jej umiejetności, pragne tego żeby miała jakąś pasje.
Jak widzisz w mojej głowie jest mnostwo różnych myśli owszem zdarza się, że mam gorszy dzień i wtedy myślę o tym co by było gdyby…. ale nie chce o tym myśleć bo przecież kazdemu z nas coś się może stać w każdej chwili.
Żyje normalnie: śmieję się, denerwuje, wściekam, martwię,nudzę,marzę,bawie się, sprzątam,wypoczywam, uczę się-czyli robię to samo co robiłam kiedyś choć teraz bardziej wierze w siebie i nie roztkliwiam się nad niczym co nie jest tego warte.
Pozdrawiam i życzę decyzji których nie będziecie żałować.
Pamiętajcie nie porównujcie-każdy przypadek jest indywidualny, a co do starszej córki musicie z nią porozmawiać, przygotować ją-dzieci są niesamowicie inteligentne- ona zrozumie.
